Οι συνθήκες και οι μηχανισμοί σκουριάς χαλκοσωλήνων:
1.Η χημική βάση της σκουριάς.
Η χημική αντίδραση της σκουριάς του χαλκού είναι 2Cu+H2O+CO2+O2→Cu2(OH)2CO3. Αυτή η αντίδραση απαιτεί την ταυτόχρονη ικανοποίηση τριών συνθηκών: οξυγόνου, νερού και διοξειδίου του άνθρακα. Η προκύπτουσα πατίνα (βασικός ανθρακικός χαλκός) είναι το κύριο συστατικό της σκουριάς χαλκού. ,
2.παράγοντες επιπτώσεων στο περιβάλλον
Χαρακτηριστικά ποιότητας νερού : Το όξινο νερό (χαμηλό pH) ή το υψηλό αλμυρό νερό (όπως το θαλασσινό νερό) μπορεί να επιταχύνει τη διάβρωση των χάλκινων σωλήνων, προκαλώντας τη διάλυση ιόντων χαλκού και με αποτέλεσμα το γαλαζοπράσινο νερό.
Μεσαίος τύπος : Η επαφή με υγρά που περιέχουν οξέα, βάσεις, άλατα ή ρύπους όπως σουλφίδια και οξείδια του αζώτου στον αέρα θα καταστρέψει τη σταθερότητα του φιλμ οξειδίου στην επιφάνεια του χαλκού. Φυσική κατάσταση : Η πολύ χαμηλή ροή νερού προκαλεί διάβρωση με κοιλότητες. Ο πολύ υψηλός ρυθμός ροής νερού προκαλεί διάβρωση με σύνθλιψη.
Η πραγματική απόδοση της αντοχής στη διάβρωση των χαλκοσωλήνων
Απόδοση υπό κανονικές συνθήκες.
Οι χάλκινοι σωλήνες μπορούν να παραμείνουν σταθεροί για μεγάλο χρονικό διάστημα σε στεγνά και καθαρά περιβάλλοντα, με διάρκεια ζωής αρκετών δεκαετιών. Το φιλμ οξειδίου (στρώμα σκουριάς χαλκού) στην επιφάνειά τους μπορεί να αποτρέψει αποτελεσματικά την περαιτέρω οξείδωση
Περιορισμοί σε Ειδικές Περιστάσεις.
Σε περιβάλλοντα με υψηλή περιεκτικότητα σε αλάτι σε παράκτιες περιοχές, σε σωλήνες ζεστού νερού (όπου η θερμοκρασία του νερού επιταχύνει τις χημικές αντιδράσεις) ή σε περιβάλλοντα επιφανειακών/υπόγειων υδάτων, ο ρυθμός διάβρωσης των χαλκοσωλήνων αυξάνεται σημαντικά και μπορεί να εμφανιστεί εμφανής διάβρωση μετά από 5 έως 7 χρόνια χρήσης.
